Ergo weekje

We zijn nu al iets meer dan een week terug in België. De eerste dagen mochten we het wat rustig aan doen om te recupereren. Moet zeggen dat dit me wel beviel. Donderdag begon het serieuze werk met een stappentest in het UZ. Dit is 6 keer 3 minuten op het roeitoestel aan toenemende intensiteit. De laatste stap is echt doodgaan. Ondertussen meten ze de zuurstofopname, lactaatvorming en hartslag. Allemaal zeeeer interessant, alleen jammer dat ik ergotesten zo’n beetje haat...

Dit weekend waren we uitgenodigd in Hazewinkel om met alle senioren die internationale intenties hebben wat trainingen af te werken. Nadat de beheerder van het domein ettelijke uurtjes ijs had gebroken met een bootje, konden we eindelijk het water op. Tegen het einde van de laatste training begon mijn roeien weer wat op roeien te lijken. Dankzij het engelengeduld van de coaches begin ik mijn ritme terug te vinden.
Zondag stond ik vol goede moed op om nog enkele goeie sessies op het water af te werken. Die zonk mij echter snel in de schoenen, de roeibaan was volledig bevroren. Weeral ergo... Dit keer was het een 2000 m ergo test. Na de zware trainingen van de zaterdag stapte ik met loodzware benen op het machien. Ik roeide toch mijn tweede beste tijd ooit, dus de vorm begint langzaam op peil te komen. Na de trainingen heb ik nog eens mijn finale te Peking bekeken. Nu pas begin ik te beseffen hoe dicht die medaille was. Ik word er nog altijd een beetje nijdig van, maar dit werkt super motiverend voor de volgende trainingen.

Deze week komt mijn vriendin Julie terug van Erasmus. Ze heeft een half jaartje in Milaan gestudeerd. Zie er echt naar uit om weer eens zonder skype tegen elkaar te kunnen praten.